بوی نم می آید            

بوی نم      

و صدای پا

و نغمه ای که زیر لب زمزمه می کنیم  

سرد است 

و دهانت آغشته به مزه ی گس سیگار

اینجا همه چیز سیاه و سفید است    

همه چیز خط خطی است  

راه می روی و افکارت کش می آید         

به خودت فکر می کنی و به آدم ها    

آدم هایی که دوستشان داری

اسم آدم ها که می آید   

بی اختیار لبخند می زنی    

 و نی نی چشمانت برق می افتد

نمی ایستی       

مبادا  

مثل در و دیوار اینجا سیاه شوی

و سطح نمور زمین است           

که همین طور تو را با خودش می برد...

علی جان ! برای آزادی ات٬ همه ٬ کار می کنیم و همه کار ! می کنیم ! باور کن ...

۱۳۸۶/۱۰/۲۵