دوباره سبز می شود

که زخم هر شکست من

حضور یک جوانه شد ...

پیش نوشت : بلاگ آزادی علی سالم را تا آزادی او حمایت کنیم !

میان نوشت : علی را در سفر شناختم . در سفری کوتاه اما پر خاطره و صمیمی . می گویند آدم ها را باید در سفر شناخت و من علی را در سفر شناختم ٬ شناختی کم ٬ اما عمیق . به پایان سفر زمان زیادی نمانده بود ٬ از ابتدای سفر چند باری دیده بودمش ٬ بی حرف و کلام از کنار هم گذشته بودیم و به کار خود مشغول مانده بودیم . آرام بود و صبور با چشمانی نافذ . چند ساعتی به اتمام سفر مانده بود ٬ روی شن های ساحل کنار دریا نشسته بودم و کتاب می خواندم ٬ همسفرانم آن سوتر در آب دریا بودند و من زیر آفتاب گرم تابستان سرگرم خواندن بودم ٬ آمد و کنارم نشست ٬ روی شن های ساحل و  پرسید: چه می خوانی ؟ کتابی می خواندم درباره ی خودکشی کسی که خواسته بود و توانسته بود... .برایش گفتم ٬ گفتم هر وقت که خسته می شوم از بودن و ماندن ٬ می آیم سراغ این کتاب ٬ لبخندی زد اما دانستم که خوشش نیامد از پرداختن به این فکر از سوی من ٬ بیشتر حرف زدیم ٬ درباره ی کتاب و خواندن و چه خواندن و چگونه خواندن ... و من چه آرام شدم از شنیدن حرف هایش . ناهاررا در جنگلی خوردیم زیبا و پر سایه ٬ که نمی دانم چرا کرم هایی سیاه از درختانش بالا می رفتند و هنوز چند گام بالا نرفته بر زمین می افتادند ! با دیدن آن حرکت ٬ یاد سوالات امتحان ورودی مدرسه ی تیز هوشان افتادم که در آن مسافت طی شده توسط کرمی را می خواستند که پنج سانتی متر بالا می رفت از درخت و هفت سانتی متر به عقب باز می گشت !گیج می شدیم از نیافتن دلیل این کارشان٬ این را به علی هم گفتم و زمانی که صدای همه در آمده بود از مزاحمت این کرم های گیج که به عبث می پاییدند ٬ من که سوژه ای یافته بودم ناب ٬ برای اذیت همسفران ٬ کرم ها را به سویشان پرت می کردم .علی در بحث ها آرام و با طمانینه حرف می زد ٬ آنقدر آرامش صدایش ٬ گیرا بود که مجذوبم ساخت به شنیدن . اعتراف می کنم که تا پایان سفر هر کجا که توانستم به سراغش رفتم و به حرف گرفتمش تا بیشتر بگوید و بیشتر بدانمش . از کارم پرسید و از علاقمندی هایم و من هم همه را با شوق پاسخ گفتم .